Όσοι εβαυκαλίσθησαν υπό της γλυκείας ελπίδος να ίδωσιν τέλος πάντων επί της Ελληνικής σκηνής την θείαν τέχνην εν όλη αυτής τη χάριτι και ν’ ακούσωσιν εν όλη αυτής τη μαγευούση καθαρότητι την Ελληνικήν φωνήν, πληρέστατα βεβαίως ικανοποιήθησαν διά της όντως εκτάκτου υποδύσεως της κατά πρώτον ως Κλεοπάτρας και Ζαζάς εμφανισθείσης εν Θεσσαλονίκη εξόχου καλλιτέχνιδος κυρίας Ελεονώρας Λοράνδου. Εις τα δύο ταύτα έργα, η κυρία Λοράνδου εφάνη αληθής καλλιτέχνις επιδείξασα απαραμίλλως το τάλαντον αυτής εν μέσω των ακρατήτων επευφημιών των ολίγων ατυχώς παρισταμένων, ών αι μορφαί διέλαμπον κυριολεκτικώς εξ ειλικρινούς χαράς και υπερηφανείας διά το καλλιτεχνικόν πύρ, όπερ εγκλείει εις τα στήθη αυτής η Ελληνίς αύτη της τέχνης ιέρεια. Η κυρία Ελ. Λοράνδου ως Κλεοπάτρα ενόησε κάλλιστα τον δαιμόνιον συγγραφέα και μας εξεικονίζει αυτήν αγέρωχον, παλίμβουλον και φιλάρεσκον ως ήτο, μη πτοουμένην προ ουδενός φραγμού και κωλύματος. Σπανίως Ελληνίς ηθοποιός θα ηδύνατο, φρονούμεν να υποδυθή φυσικώτερον τοιούτον δύσκολον χαρακτήρα, διότι πρέπει να έχη τις υπ’ όψιν ότι το έργον του το είνε μάλλον τραγωδία ή δράμα και έκαστος γιγνώσκει ότι εν τη πρώτη είνε αδύνατον να ελλείπη η υπερβολή. Ερμηνεύουσα η κ. Λοράνδου την Ζαζάν ήτον απαράμιλλος. Τρέφομεν την ελπίδα ότι οι φιλόμουσοι Θεσσαλονικείς δεν θα οκνήσωσιν, αλλά θα σπεύσωσιν αθρόοι όπως θαυμάσωσι την αληθήν τέχνην εν τω προσώπω της κ. Λοράνδου, ενισχύοντες ούτω την λαμπρύνουσαν δια της εξόχου και απταίστου αυτής διδασκαλίας τους χαρακτήρας, ούς υπονύεται και προάγουσαν παρ’ ημίν την υποκριτικήν.
Περί του υποδυομένου το πρόσωπον του Αντωνίου εν τη Κλεοπάτρα και το του Δουφρένς εν τη Ζαζά κυρίου Εμμ. Λοράνδου του και πρωταγωνιστού του θιάσου, πασιγνώστου άλλως τε επί τέχνη καθ’ άπασαν την Ελλάδαν, Τουρκίαν και Αίγυπτον πάσα κρίσις και πας έπαινος όλως περιττός. Οφείλομεν όμως ευφήμως ν’ αναμνησθώμεν του εξ’ άλλης περιόδου γνωστού μόνον εκ του καλλικελάδου αυτού άσματος βαρυτόνου κ. Α. Φιλιππίδου, του εκπλήξαντος ημάς ως κατορθώσαντος εντός μικρού ομολογουμένως χρονικού διαστήματος να παρουσιασθή ημίν τέλειος ηθοποιός με ασφαλέστατον ύφος και επιτυχή υπόκρισιν.
Εν τη διεξαγωγή των μέχρι τούδε παραστάσεων ουχί ολιγώτερον ευηρέστησε και διά της τέχνης, αλλά και διά του άσματος, αυτής η χαρίεσσα και διαρκώς φιλομειδής κυρία Αθηνά Βρόντα διά το αφελές και φυσικόν αυτής εν τη υποκρισία και την γλυκύτητα εν τω άσματι.
Αλλά και τα λοιπά του θιάσου πρόσωπα ως η κυρία και κύριος Καπαξίδου, οι κ.κ. Αντ. Λοράνδος, Βοτσάρης, Παρασκευόπουλος, Χρ. Νικολάου, Λαζαρίδης και λοιποί λίαν επιτυχώς παίζουσιν. Είνε επομένως τη αληθεία λυπηρόν και άδικον να μη υποστηριχθή τοιούτος θίασος, έχων τοιούτον καταρτισμόν και καταβάλλων τοιαύτας προσπαθείας όπως ευαρεστήση το ομογενές κοινόν.- Π.Β.Π
Υ.Γ.- Η προχθεσινή επανάληψις της Κλεοπάτρας υπήρξεν αληθής θρίαμβος διά τον θίασον. Το θέατρον ήτο κατάμεστον.- Αύριον το εσπερας «αι δύο ορφαναί».- Την Κυριακήν «η Ζηλιάρα».