Ο σάραξ της κομματικής διαμάχης ο από ετών, ως μη ώφελλεν, εν ημετέρα Κοινότητι εμφωλεύων, έρεν ως τοις πάσι γνωστόν, αλλογίστους βλάβας, ανέστειλε πάσαν επί τα πρόσω, και τα βελτία πρόοδον, συνετέλεσε τα μέγιστα εις την κατάπτωσιν παντός φιλογενούς αισθήματος εν τοις ημετέ΄ροις συμπολίταις, κατέπνιξεν εντελώς τα φιλοπάτριδα ευγενή ελατήρια, εξ ων ορμώμεναι αι κοινότητες προοδεύουσιν, αναπτύσσονται και ευημερούν. Κακός δαίμων εφθόνησεν την πρότερον ανθηράν, ευημερούσαν και επί αρκετή ομονοία διακρινομένην ημετέραν Κοινότητα, ήτις επ’ εσχάτων, λυπηρόν ειπείν, διατελεί εν τελεία νάρκη, εν αποσυνθέσει σχεδόν, μη δυναμένων ή μη θελόντων των ημετέρων συμπολιτών να εννοήσωσι ότι υπέχουσι μεγίστην ευθύνην και προς το όλον Γένος και προς τους μεταγενεστέρους δια την ασύγγνωστον αδιαφορίαν, την μεγάλην αδράνειαν και την μέχρι προδοσίας εξικνουμένην εντελή αυτών προς τα Κοινά περιφρόνησιν.
Η επ’ αισίοις οιωνοίς και επί χρησταίς ελπίσιν εις τον πτωχόν ημών πνευματικόν ορίζοντα εσχάτως ανατείλασα «Αλήθεια» καθήκον υπέρτατον φιλογενίας και αγάπης προς τα πάτρια εκπληρούσα, ευθύς από της εκδόσεώς της, ετόνισε και συνέστησε θερμώς την απαραίτητον, την απόλυτον ανάγκην της συμπράξεως, της ομονοίας, της συνεννοήσεως. Ημείς, καίτοι ως εκ της θέσεως και του επαγγέλματός μας ουδέποτε περί τα κοινά ησχολήθημεν, παρακολουθούμεν όμως από τινός μετά λύπης την θλιβεράν και ελεεινήν των κοινοτικών μας πραγμάτων εξέλιξιν, ήτις μοιραίως θα καταλήξη εις τελείαν αποσύνθεσιν, αν μη οι φιλότιμοι και φιλογενείς συμπολίται μας, συναισθανόμενοι επί τέλους οποίας ζημίας πρόμενοι γίνονται προς την Κοινότητά μας διά της ασυγγνώστου και ενόχου αυτών αδιαφορίας, εγκαταλείψωσι τέλεον τας μικροφιλοτιμίας των και τείνωσι χείρα συμφιλιώσεως προς αλλήλους, καθ ότι και οι «καιροί χαλεποί και ου μενεταί», όπως και η «Αλήθεια» εβροντοφώνησε προχθές τοις συμπολίται ημών. Απαιτείται θέλησις, ειλικρίνεια, αμοιβαία υποχώρησις των δύο αντιμαχόμενων μερίδων, και η Κοινότητά μας εν βραχυτάτων χρόνω ανακτά την προτέραν αυτήν εύκλειαν και ευημερίαν. Δεν στερούμεθα ευτυχώς ανδρών εμφορουμένων υπό αγαθών και φιλογενών αισθημάτων, και ακριβώς εις τα αισθήματα αυτών ταύτα ποιούμεθα θερμοτάτην έκκλησιν, όπως επί τέλους αποδυόμενοι ούτοι τον παλαιόν άνθρωπον και εγκαταλείποντες τας μικροφιλοτιμίας των, συνεννοηθώσι και συνεργασθώσιν εν ομονοία προς διόρθωσιν των κακώς κειμένων εν τη ημετέρα κοινότητι, ήτις τότε, και μόνον τότε θα δυνηθή να επανέλθη εις την κανονικήν και τακτικήν τροχιάν της.
Η «Νέα Λέσχη», η «Φιλόπτωχος Αδελφότης», ο «Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος»σωματεία, άτινα λίαν ευδοκίμως και αποτελεσματικότατα εκπληρούσι τον εκπολιτιστικόν, φιλάνθρωπον, και φιλοπρόοδον σκοπόν, δι’ όν ιδρύθησαν, ας αναλάβωσι μετά προτέραν κοινήν συνεννόησιν το μέγα μεν και δυσχερές, αλλά λίαν αξιάγαστον και κατεπείγον έργον της συμφιλιώσεως των αντιμαχομένων μερίδων, αι δε αρμόδιοι ας δόσωσιν αυτοί πρώτοι το καλόν και θεάρεστον παράδειγμα της ανεξικακίας και συγχωρήσεως.