ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ.- Το εσπέρας της παρελθούσης Κυριακής εδίδετο υπό του «Συνδέσμου Ερασιτεχνών» η προαγγελθείσα υπέρ του Συλλόγου των «Αγίων Αναργύρων» ευεργετική παράστασις τη προφρόνι συμπράξει της Φιλαρμονικής Αδελφότητος «Ορφέως». Το Πρόγραμμα συν τοις άλλοις ανέγραφεν, ως γνωστόν, και την διδασκαλίαν της «Κάμμας» του ωραίου τούτου δραματικού και θεαματικού έργου του αειμνήστου Δ. Κορομηλά, το οποίο καίπερ τρις ήδη παιχθέν προώρισται εν τοσούτω διά πολύν έτι χρόνον να κινή το ενδιαφέρον και να προκαλή αθρόαν την συρροήν του ακροατηρίου.
Η επιτυχία της προχθεσινής παραστάσεως υπερηκόντισεν ομολογουμένως πάσαν προσδοκίαν. Το κομψόν κατάστημα του «Ομίλου Φιλομούσων» εν τω οποίω τη φιλαδέλφω συγκαταθέσει του Διοικητικού Συμβουλίου εδίδετο η ευεργετική αύτη παράστασις, ήτο κατάμεστον κόσμου εκλεκτοτάτου, σπεύσαντος πάνυ ευγενώς να ανταποκριθή προς την έκκλησιν, ήν ποιήσατο αυτώ ο ευεργετούμενος Σύλλογος. Τα θεωρεία ιδία και η πλατεία παρουσίαζον σπανιώτατον και ωραιότατον θέαμα, εις το οποίον τον ζωηρότατον τόνον προσέδιδον αι χαρίεσαι αμφιέσεις και αι αποστράπτουσαι γυναικείαι καλλοναί.
Αν εν πάση ανθρωπίνη πράξει οφείλη τις να αναζητήση ανυπερθέτως μιαν κεντρικήν ιδέαν, πέριξ της οποίας ως περί άξονα περιστρέχεται η όλη της πράξεως εξέλιξις, εν τη προκειμένη περιστάσει η ιδέα αύτη, ο άξων ούτος δέον να ή πάντως η αλληλεγγύη, την οποίαν διά της εκτιμήσεώς της περιέβαλεν η ενταύθα ομογένεια, πλαισιώσασα μεγαλοπρεπώς την σύμπραξιν τεσσάρων αδελφών Σωματείων, όλως αλλοίον έκαστον επιτελούντων προορισμόν, επί το αυτό όμως συνελθόντων όπως από κοινού ένα και μόνον επιτυχώσι φιλανθρωπικόν σκοπόν.
Και ο σκοπός ούτος επετεύχθη. Δεν αποβλέπομεν ποσώς εις το υλικόν μέρος, αν και κατ’ αρχήν εις τούτο αφεώρα η παράστασις, αν και κατ’ ουσίαν προς τούτο απεδύθησαν οι τε ευεργετήσαντες και οι ευεργετηθέντες. Η υψηλοτέρα έννοια της επιτυχίας του σκοπού έγκειται εν τη συγκεντρώσει της ομογενείας, εν τη στοργή, ήν αύτη τρέφει προς τα κοινωφελή Σωματεία μας, εν τη αγάπη δι’ ής αύτη περιβάλλει πάσαν αυτών έκφανσιν και εν τη υποστηρίξει, την οποίαν παρέχει προθύμως, αβιάστως, εις πάν ό, τι αποβλέπει την υλικήν αυτών ευημερίαν και την πρόοδον.
Τη αληθεία, αναλογιζόμενος τις την αδιάκοπον σχεδόν εκμετάλλευσιν των βαλαντίων της αυτής πάντοτε περίπου κοινωνικής τάξεως, την συνεχή έκκλησιν εις τα φιλάνθρωπα ή φιλόμουσα αισθήματα των ιδίων πάντοτε ως επί το πλείστον απορεί και εξίσταται πρό τε της ανεξαντλήτου ελευθεριότητος εις χρήμα και πρό του ακενώτου θησαυρού της καρδίας εις αισθήματα της παρ’ ημίν ομογενείας. Είνε και τούτο μία των υπερφυών της φυλής μας ιδιοτήτων, χάρις εις την οποίαν τοσαύτα μέχρι τούδε επετέλεσε διά των αιώνων μεγαλουργήματα και τοσαύτα επιτελεί εν τω παρόντι. Είνε άλλως τε τούτο η μεγίστη του Γένους ημών παρηγορία κατά τας ημέρας ταύτας, ιδιαιτέραν δε όλως αισθανόμεθα ημείς αγαλλίασιν δυνάμενοι άπαξ έτι από των στηλών τούτων να εξάρωμεν την πανσθενή των ομογενών φιλογένειαν.
Αλλ’ ας επανέλθωμεν εις την παράστασιν. Η εσπερίς ήρχισε διά του αυτοκρατορικού ύμνου «Χαμηδιέ» ανακρουσθέντος αρμονικώτατα υπό του «Ορφέως». Το πολυπληθές ακροατήριον ήκουσε τον αυτοκρατορικόν ύμνον επί ποδός χειροκροτήσαν εν τέλει ενθουσιωδέστατα.
Το κυρίως πρόγραμμα της παραστάσεως ήρχιζε διά του κωμικού μονολόγου ο «Ξεχασμένος» τον οποίον απήγγειλε μετά πολλής χάριτος ο κ. Δαΰφρων Μόκκας, επισπασάμενος τα ζωηρά χειροκροτήματα των ακροατών.
Κατόπιν ήρχετο η «Κάμμα». Περί του ωραίου τούτου έργου εγράψαμεν ήδη αρκετά κατά την πρώτην αυτού διδασκαλίαν. Το μόνον, το οποίον έχομεν να προσθέσωμεν σήμερον είνε ότι πάντες οι μύσται του «Συνδέσμου» οι υποδυθέντες τα πρόσωπα του δράματος παρέστησαν ενώπιον του κοινού κατά πολύ τελειότεροι, απόδειξις ότι δεν εκοιμήθησαν επί των πρώτων δαφνών των, ως συμβαίνει δυστυχώς ουχί σπανίως. Εθαυμάσθη και πάλιν η εντέλεια περί την απόδοσιν του χαρακτήρος της «Κάμμας» της δεσποινίδος Ολυμπίας Χ’’Εμμανουήλ, του μαργαρίτου τούτου του «Συνδέσμου των Ερασιτεχνών». Τέλειοι ως πάντοτε ο κ. Α. Αλεξιάδης, ο κ. Ηλ. Τζαμαρέλας, ο κ. Δημοσθένης Βλαχάβας, ο κ. Δαΰφρων Μόκκας, ο κ. Στ. Ιωαννίδης, ο κ. Ι. Ρήγας, ο κ. Γ. Πολυνόπουλος, ο κ. Αθ. Ζημαράκης, ο κ. Π. Καραγκουνίδης και η δεσποινίς Μαρίκα Μερκουρίου, εις τα οικεία έκαστος πρόσωπα.
Οι χοροί των νέων και των νεανίδων εξετέλεσαν μετά πολλής επιτυχίας τας εν τω δράματι περιλαμβανομένας χορωδίας, συντελέσαντες ούτω εις την πλήρη επιτυχίαν του έργου.
Παταγώδη χειροκροτήματα και ζωηρόταται ανευφημίαι διέκοπτον πολλάκις την παράστασιν, ανακλήσεις δε των μυστών επί σκηνής συνεχείς εγίνοντο, μεθ’ εκάστην πράξιν.
Εις την δεσποινίδα Ολυμπίαν Χ’’Εμμανουήλ προσεφέρθη ωραιοτάτη ανθοδέσμη εκ μυοσωτίδων και λευκών ρόδων τεχνητών υπό του Συλλόγου των «Αγίων Αναργύρων», ετέρα δ’ ανθοδέσμη εκ φυσικών ανθέων υπό της Αδελφότητητος «των Εργατών Ζαχαροπλαστών». Εις τον Πρόεδρον του «Συνδέσμου Ερασιτεχνών» κ. Θωμάν Παπαθανασίου προσεφέρθη υπό του Συλλόγου των «Αγίων Αναργύρων» πολυτελής αναμνηστική λύρα εκ κυανολεύκων τεχνητών ανθέων, με την επιγραφήν «Οι Αγ. Ανάργυροι τω Σ. Ερασιτεχνών», ως και ωραία ανθοδέσμη εκ φυσικών ανθέων υπό της Συντεχνίας των «Υποδηματεργατών».
Η παράστασις έληξε διά της κωμωδίας «ο Φαντασιοκόπος» φαιδρούς προκαλεσάσης τους γέλωτας των παρισταμένων και αναδειξάσης το κωμικόν τάλαντον του κ. Αλκιβ. Στοκοπούλου και των λοιπών.
Κατά τα διαλείμματα ο «Ορφεύς» ανέκρουε διάφορα εκλεκτά μουσικά τεμάχια, εξ ών απεδείχθησαν αρκούντως αι μεγάλαι πρόοδοι τας οποίας η καλή αυτή Φιλαρμονική Αδελφότης επετέλεσεν εν βραχυτάτω χρονικώ διαστήματι, εφ ω και συγχαίρομεν αυτή εγκαρδίως.
Το μεσονύκτιον είχε παρέλθει πρό πολλού ότε υπό τους ήχους ζωηρού εμβατηρίου ανακρουομένου υπό του «Ορφέως» το πλήθος ήρχισεν αποχωρούν συγχαίρον θερμότατα τοις τε μύσταις του «Συνδέσμου Ερασιτεχνών» και τοις διοργανωταίς της ευεργετικής παραστάσεως και αποκομίζον αρίστας εντυπώσεις, εκ τε της διεξαγωγής της εσπερίδος και της επικρατησάσης ζηλευτής τάξεως.
Του λόγου δε όντος περί τάξεως καθήκον ημών θεωρούμεν να συγχαρώμεν θερμώς την κοσμητείαν αποτελουμένην εκ των κ.κ. Γ. Μωραïτοπούλου, Αντ. Καμπίτογλου, Δ. Νάσλα, Ν. Πίνδου, Μ. Ιωαννίδου και Αριστοτέλους Στεφάνου, εις την αβρότητα και την προσοχήν των οποίων άπαν εκείνο το πολυπληθές ακροατήριον ετοποθετήθη εις τας οικείας θέσεις χωρίς ουδ’ η ελαχίστη να συμβή αταξία και χωρίς ουδέ το ελάχιστον να εκφερθή παράπονον.