Οι συμπολίται όλοι, και ιδιαιτέρως οι Ρωμηοί οι οποίοι είναι, ή τουλάχιστον θέλουν να φαίνωνται, πολύ φιλόμουσοι, εδίψων διά θέατρον. Και μας ήλθεν η οπερέττα του κ. Λαγκαδά, πρώτης τάξεως οπερέττα, και την οποίαν ευχαρίστως θα ήκουε και ευρωπαϊκόν κοινόν. Και ήρχισεν ο κόσμος, μάλιστα οι Ρωμηοί να συρρέουν εις την οπερέτταν αθρόοι. Α ασφαλώς η οπερέττα αυτή δεν θα ίδη εν τη πόλει μας παραμονεύουσαν εις την θυρίδα του ταμείου της την Κρίσιν, η οποία καθιστά πάντοτε παροιμιώδη την εις την πείναν αντοχήν των Ελλήνων εν τουρνέ ηθοποιών. Αλλά τι συμβαίνει, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί: Η οπερέττα μαζί με τα τόσα καλά που μας έφερε, έφερε και ένα κακό. Απεκάλυψε και ότι όλοι μεν οι συμπολίται, ιδιαιτέρως δε ημείς οι Ρωμηοί, οι οποίοι κτλ., δεν είμεθα άξιοι να ακούσωμεν παν ό, τι απαιτεί σιγήν απόλυτον: Αρχίζει οι «ιντροντουκσιόν». Τότε πηγαίνουν όλοι να καθήσουν, να διαμαρτυρηθούν εις τον επί των καθισμάτων υπάλληλον διότι δεν τους έδωσε το ταμείον καλήν θέσιν. Τότε ζητούν κάθισμα διά να τοποθετήσουν το παλτό- τι το παλτό!- και το καπέλλο των. Τότε θα ερευνήσουν δια το μπαστούνι των το οποίον έχασαν. Τότε θα διαμαρτυρηθούν διότι δεν βλέπουν την σκηνήν αλλά ένα κομμάτι πυργοειδούς γυναικείου καπέλλου… Η «ιντροντουκσιόν» χάνεται έτσι και αρχίζει το κυρίως έργον. Αποκαθίσταται κάποια σχετική ησυχία… Μόλις όμως αρχίσει η δέσις του έργου, αρχίζουν και τα σχόλια. Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί˙ πρέπει να γνωρίζητε ότι πας Ρωμηός είνε βουνόν ολόκληρον αισθητικής, καλλιτεχνίας, κριτικής, ένας Βάγκερ, ένας Βάχ, ένας Λεχάρ, ένας Βέρδη. Η πρωταγωνίστρια με το ωραίον μέταλλον της φωνής της αρχίζει ένα σόλο. Ευρίσκονται πεντήκοντα θεαταί οι οποίοι θα αρχίσουν:
-Εδώ φαλτσάρισε.
-Εκεί έπρεπε να υψώση την φωνήν της.
-Σώπα μωρέ που ξέρεις…
Αρχίζει συζήτησις, ελληνοπρεπεστάτη. Γίνεται ένα επεισόδιον εις το έργον και ενώ όλοι γελούν ευρίσκονται θεαταί οι οποίοι αναφωνούν:
-Χονδρό αστείο, αδελφέ…
Ενώ ένας αξιωματικός φωνάζει «βάϊ-βάϊ» και αρχίζει με επιφωνήματα γελών επί 15 λεπτά. Ενώ τρεις νεαροί Ισραηλίται με σμόκιν άμεπτα φωνάζουν «σέ τρό- σε τρό» και αρχίζουν θεωρίαν περί χιούμορ. Πάρά πέρα εις το λαϊκό διαμέρισμα ένας σιγοτραγουδλα την «Χάϊδω» ενώ δύο άλλοι μαλώνουν και από στιγμής φαίνεται ότι θα έλθουν εις χείρας, διά τον στύλον, εις τον οποίον ακουμπούσε ο ένας και τον οποίον εξ εφόδου κατέλαβεν ο άλλος. Όταν πλησιάζει να τελειώση το έργον το «λαϊτ μοτίβ» κολλά εις το αυτί των περισσοτέρων,
Ω τότε!
Εις τας τελευταίας σκηνάς οι περισσότεροι θεαταί αρχίζουν να ακκομπανιάρουν εν χορώ τους ηθοποιούς! Και έτσι η παράστασις μεταβάλλεται εις συνεδρίασιν της μακαρίτιδος Βουλής συζητούσης το 35ον άρθρο… Β.Α.Μ.
Ηλεκτρονικός σύνδεσμος άρθρου: http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=124&dc=10&db=1&da=1912