Η πόλις μας έχει την ευτυχίαν να σφίγγη από προχθές εις τας αγκάλας της εν τετιμημένον τέκνον της, τον καλλιτέχνην οξύφωνον κ. Φιλήμονα Προκοπίου Παπαδόπουλου, από πολλών ετών διαμένοντα εν τη ξένη και τιμώντα την πατρίδα του και το ελληνικόν όνομα δια του θαυμασίου ταλάντου του. Ο κ. Προκοπίου, ως ονομάζει αυτόν ο ευρωπαϊκός τύπος κατά τας συχνάς περί αυτού καλακευτικάς κρίσεις, ανήλθεν εις την σκηνήν των μεγαλειτέρων Ωδείων της Ιταλίας, οι διαπρεπέστεροι δε κριτικοί των Ιταλικών, Γαλλικών και Γερμανικών φύλλων ησχολήθηκαν περί αυτού. Η δόξα των δαφνών, τους οποίους έδρεψε πανταχού ο συμπολίτης ημών καλλιτέχνης δεν επηρέασε τον χαρακτήρα, ούτε τα αισθήματα, ούτε την προς την γενέτειράν του αγάπην, καταληφθείς σε υπό νοσταλγίας ήλθε να επισκευφθήτην αγαπητήν του Θεσσαλονίκην, ίσως δε να μη αρνηθή εις τους παλαιούς γνωρίμους και φίλους του την χάριν να επιδείξη ενώπιον και του παρ’ ημίν δημοσίου τα προς αυτόν δώρα της Μούσης Μελπομένης.