Εν από τα αριστουργήματα του αρχαίου θεάτρου, ίσως δε η καλλιτέρα αρχαία κωμωδία, αι «ΝΕΦΕΛΑΙ» του Αριστοφάνους θα διδαχθούν μεθαύριον Τρίτην εσπέρας από της σκηνής του «Όμιλου Φιλομούσων», υπό του θιάσου κ. Παφάντη και κατά την απαράμιλλον μετάφρασιν του Σουρή.

            Το αριστούργημα τούτο της αρχαίας κωμωδίας, είναι μία αθάνατος σάτυρα κατά των σοφιστών, των ανθρώπων δηλαδή εκείνων οι οποίοι εδίδασκον τους νέους «τον ήττω λόγον κρείττω ποιείν», και οι οποίοι υπήρξαν αφορμή για να καταπέση η αληθής έννοια της ηθικής και θρησκευτικόν αίσθημα παρά τοις αρχαίοις Αθηναίοις. Σατυρίζονται δριμύτατα και οι νέοι της εποχής εκείνης, οι οποίοι την ρητορικήν τέχνην, την διδαχθείσαν αυτοίς εν τοις σχολείοις, την έστρεψαν εναντίον των ιδίων συμπολιών των.

            Υπάρχει η γνώμη, ότι ο Αριστοφάνης με το έργο του τούτο ηδίκησε πολύ τον Σωκράτην, σατυρίσας αυτόν αναξίως˙ αλλ’ όπως και αν έχη το πράγμα δι’ όλης της κωμωδίας διαφαίνεται η αγαθή πρόθεσις του ποιητού , όπως καυτηριάση και πατάξη τους υπονομευτάς της ηθικής υποστάσεως των συγχρόνων του πολιτών.

            Το έργον είναι πλήρες από υψηλάς εννοίας και από κωμικώτατα επεισόδια, τα οποία προκαλούν αδιακόπως και αβιάστως τον γέλωτα του θεατού. Τα δύο ταύτα χαρίσματα της αρχαίας κωμωδίας ηδυνήθη ο μεταφραστής αυτής, ο κ. Σουρής ήτοι ο νεώτερος Αριστοφάνης, να τα μεταφέρη εις την σημερινήν γλώσσαν χωρίς να χαθή τίποτε από την χάριν και την δύναμη της εκφράσεως του πρωτοτύπου. Αι «Νεφέλαι» είναι ούτω σήμερον εν ζωντανόν έργον θέλγον και διδάσκον αληθώς.

Επειδή η αρχαία κωμωδία μετεχειρίζετο λέξεις και φράσεις ωμής πραγματικότητος, υπάρχουν εις τας «Νεφέλας» αισχρολογίαι και βωμολοχίαι ζωνταναί και ένεκα τούου αποβαίνει αδύνατον να παρακολουθήσουν και αι κυρίαι την παράστασιν˙ απαγορεύεται ποιπόν αυταίς η είσοδος. Οι άνδρες όμως, οι προνομιούχοι άνδρες, θα έχουν την ευτυχίαν ν’ ακούσουν εν αρχαίον αριστούργημα, και να εντρυφήσουν εις τας μοναδικάς σκηνάς του.